Στις 8:50 π.μ. της 16ης Απριλίου 2014, το νοτιοκορεατικό επιβατηγό πλοίο Sewol ανατράπηκε και βυθίστηκε. Αυτό το περιστατικό άφησε μεγάλη θλίψη στον κορεατικό λαό.


Ο θάνατος κάποιου κάνει τους άλλους να αισθάνονται θλίψη. Συγκεκριμένα, η απώλεια ενός στενού συγγενή ή φίλου μπορεί να προκαλέσει σοκ και η σκέψη ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί σε ένα μέλος της οικογένειας θα αφήσει πίσω του μια αφάνταστη θλίψη. Η θλίψη είναι τόσο δυνατή που και μόνο που κοιτούν έναν φίλο που πεθαίνει από κάποιο κοντινό τους πρόσωπο φέρνει δάκρυα στα μάτια. Με αυτόν τον τρόπο, όλοι θρηνούμε το θάνατο κάποιου κοντινού μας προσώπου, και αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι που έφυγαν ήταν κάποτε άνθρωποι που διαμόρφωσαν την ταυτότητά μας. Αν το ον «εγώ» που ήταν μαζί τους ήταν ένας στρογγυλός δίσκος, η αποχώρησή τους σημαίνει ότι ένα κομμάτι του δίσκου εξαφανίζεται, καθιστώντας με ημιτελή. Και όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος που καταλαμβάνει ένα κομμάτι, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κενός χώρος και ο πόνος μέσα μας.

Αν και αυτός ο πόνος είναι κοινός, μερικές φορές νιώθουμε ραγισμένοι από τους θανάτους εκείνων που δεν πήραν ένα κομμάτι από εμάς. Για παράδειγμα, αυτό συμβαίνει όταν εξετάζουμε μια κατάσταση όπου ένα λουλούδι μαραίνεται πριν καν ανθίσει, δηλαδή ο θάνατος ενός παιδιού ή ενός εφήβου. Σε σύγκριση με το θάνατο ενός ηλικιωμένου που ζει μια γεμάτη ζωή και μετά φεύγει άνετα, ο θάνατός του έχει μεγαλύτερη επίδραση στους γύρω του και προκαλεί θλίψη ακόμα και σε όσους δεν τον γνώριζαν. Είτε η ζωή μπροστά στις νέες ζωές είναι μια άνετη και γαλήνια ζωή είτε μια σειρά από ακανθώδη μονοπάτια, η ίδια η συνέχιση της ζωής είναι μια ευλογία και η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Γι' αυτό δεν μπορώ να μην λυπάμαι όταν βλέπω μικρούς μαθητές που δεν έχουν καν ξεκινήσει.

Το περιστατικό με το Sewol Ferry που συνέβη στην Κορέα πριν από πολύ καιρό προκάλεσε τεράστιο σοκ στον κορεατικό λαό τη στιγμή του ατυχήματος. Ο αριθμός των θανάτων, περίπου 300, ήταν φρικιαστικός, αλλά το γεγονός ότι πολλά από τα θύματα ήταν μαθητές γυμνασίου σε ένα ταξίδι διπλασίασε το σοκ. Φυσικά, ολόκληρο το έθνος ήταν βυθισμένο στη θλίψη, και το λυπόμουν επίσης πολύ. Έπεσαν κύματα συλλυπητηρίων εδώ κι εκεί, κρεμούσαν κίτρινες κορδέλες εδώ κι εκεί και δεν υπήρχαν ψυχαγωγικά προγράμματα στην τηλεόραση για λίγο. Αυτό ήταν ένα εξαιρετικά φυσικό πράγμα να γίνει υπό τις συνθήκες εκείνης της εποχής, και ακόμη και αυτές οι σειρές ενεργειών δεν μείωσαν εντελώς τη θλίψη που ένιωθε ο κόσμος.

Ωστόσο, σε αυτή την κατάσταση, τα ακατανόητα γεγονότα συνεχίστηκαν. Από αμέσως μετά το ατύχημα μέχρι σήμερα, διάφορα προβλήματα γύρω από το ατύχημα συνέχισαν να ανακύπτουν αντί να επιλύονται. Η είδηση ​​που μεταδόθηκε αμέσως μετά το ατύχημα ήταν συγκλονιστική. Αμέσως μετά την ενημέρωση ότι σημειώθηκε ναυτικό δυστύχημα, έγινε γνωστό ότι ευτυχώς όλοι οι επιβάτες διασώθηκαν. Αλλά πριν προλάβουν οι άνθρωποι να αναπνεύσουν ανακούφιση, η αναφορά διορθώθηκε. Τελικά, το αποτέλεσμα του ατυχήματος ήταν μια καταστροφή και η εμπιστοσύνη στα μέσα ενημέρωσης που έκαναν λάθη αναφοράς έπεσε κατακόρυφα. Προβλήματα παρουσιάστηκαν και κατά τη διαδικασία διάσωσης μετά το ατύχημα. Πολλά μέλη του πληρώματος, συμπεριλαμβανομένου του καπετάνιου, εγκατέλειψαν το πλοίο και τράπηκαν σε φυγή, ξεχνώντας το καθήκον τους να σώσουν τους επιβάτες όταν το πλοίο ανατράπηκε. Το Λιμενικό Σώμα και το Πολεμικό Ναυτικό, που θα έπρεπε να είχαν αποσταλεί γρήγορα για τη διάσωση, με κάποιο τρόπο παρακολούθησαν το πλοίο να βυθίζεται για αρκετές ώρες. Επιπλέον, αποκαλύφθηκε ότι η Cheonghaejin Shipping, ο ιδιοκτήτης του Sewol Ferry, αναδιαμόρφωσε παράνομα και εκμεταλλεύτηκε το πλοίο, ενώ δημιουργήθηκαν επίσης υποψίες για συμπαιγνία μεταξύ πολιτικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας μεταξύ του Λιμενικού Σώματος και της εταιρείας διάσωσης Α. Ήταν πραγματικά ένα απόλυτο χάος, με κρυφές λεπτομέρειες να αποκαλύπτονται όσο περισσότερες προσπάθειες έγιναν για την επίλυση του ατυχήματος.

Στην ηλικία μου τη στιγμή του ατυχήματος, νόμιζα ότι ήξερα τον δρόμο μου σε όλο τον κόσμο. Ήξερα ότι η κοινωνία που ζούμε δεν είναι ένα καθαρό μέρος και ότι απροσδόκητα πράγματα συμβαίνουν συχνά. Ωστόσο, καθώς παρακολουθούσα τη σειρά των περιστατικών που ξέσπασαν λόγω αυτού του ατυχήματος, ήμουν απογοητευμένος και ένιωσα ακόμη και αξιολύπητη για αυτά. Η βίαιη σύγκρουση μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών που έλαβε χώρα στην τελετή μνήμης του Sewol Ferry πριν από λίγο ήταν αρκετή για να κάνει τους ανθρώπους που είχαν βαρεθεί το περιστατικό του Sewol Ferry να χλευάσουν.

Το περιστατικό του Sewol Ferry μας άφησε όλους βυθισμένους στη θλίψη καθώς ήταν ξεκάθαρα μια τραγωδία για τους μικρούς μαθητές. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση λειτούργησε περαιτέρω ως ευκαιρία να δείξουμε το γυμνό πρόσωπο της κορεατικής κοινωνίας. Και στο γυμνό πρόσωπο της κορεατικής κοινωνίας, υπήρχε μια θλίψη τόσο μεγάλη όσο το ίδιο το περιστατικό του Sewol Ferry. Η θλίψη μπορεί να ήταν ένα αίσθημα ενοχής και πικρίας μεταξύ των ενηλίκων, οι οποίοι θεώρησαν ότι η κορεατική κοινωνία δεν μπορούσε πραγματικά να αγκαλιάσει ακόμη και τους σπαραξικάρδιους θανάτους τους, πόσο μάλλον να προστατεύσει τους νεαρούς μαθητές. Ελπίζω να έρθει η μέρα που η κοινωνία μας θα ξεπεράσει αυτόν τον πόνο και θα ωριμάσει ώστε να μην νιώθουμε πια αυτή την επαίσχυντη θλίψη.